Strona Główna
Wstecz
Rehabilitacja Medyczna jest publikowana pod patronatem Komitetu Rehabilitacji, Kultury Fizycznej i Integracji Społecznej, Polskiej Akademii Nauk
Artykuł
Rehabilitacja Medyczna - kwartalnik
Tom 10 rok 2006, Wydanie numer 1
Ocena chodu dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym jako podstawa programowania rehabilitacji i kontroli jej wyników
Autorzy: Krzysztof Czupryna, Janusz Nowotny, Olga Nowotny-Czupryna, Małgorzata Domagalska
Rehabilitacja Medyczna 2006; 10(1): 29-40
Ocena chodu dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym jako podstawa programowania rehabilitacji i kontroli jej wyników
Gait analysis in cerebral palsied children as a base for programming their rehabilitation and control of its results
Krzysztof Czupryna1, Janusz Nowotny1, Olga Nowotny-Czupryna2, Małgorzata Domagalska1
1Katedra i Zakład Fizjoterapii ŚAM, Katowice
2Zakład Kinezjologii ŚAM, Katowice
Artykuł otrzymano 02.01.2006; zaakceptowano do publikacji 31.01.2006
Słowa kluczowe
ocena chodu, mózgowe porażenie dziecięce, chód patologiczny, program rehabilitacji
Streszczenie
Założenia. W procesie rehabilitacji dzieci z m.p.dz. potrzebne są badania oparte o metody pozwalające na wymierną ocenę złożonych zjawisk motorycznych. Cel. Celem opracowania było przedstawienie wartości analizy chodu w procesie rehabilitacji samodzielnie chodzących dzieci z m.p.dz., tak pod kątem indywidualnego programowania usprawniania, jak i kontroli uzyskiwanych wyników.
Metodyka. W kolejnych podrozdziałach pracy przedstawiono: chód i możliwości jego oceny, podejście do oceny chodu, chód dzieci z m.p.dz. i kategorie zaburzeń wzorców chodu tych dzieci, chód dzieci z m.p.dz. w kontekście wzorców postawno-lokomocyjnych, wykorzystanie wyników oceny chodu do planowania rehabilitacji oraz do oceny jej skuteczności. W analizie wykorzystano dane z literatury oraz doświadczenia własne.
Dyskusja i wnioski. Stwierdzono, że przedstawienie jednoznacznej i uniwersalnej „recepty” dotyczącej bezpośredniego przełożenia wyników oceny chodu na program postępowania leczniczego wszystkich dzieci z m.p.dz. jest nie tylko trudne, ale i bezcelowe. Wynika to nie tylko z typowego dla tych przypadków zróżnicowania obrazu klinicznego, ale również z indywidualnych możliwości kompensacyjnych każdego dziecka, a także z jakości wytworzonych wcześniej i utrwalonych wzorców ruchowych. Dobierając środki (np. BTXA, gipsy hamujące, czy zabieg operacyjny lub przedmiot ortopedyczny, a także konkretne ćwiczenia o charakterze hamującym bądź torującym) zawsze trzeba dokonać bilansu „zysków i strat”. Postępy usprawniania pojedynczych dzieci z m.p.dz. są trudne do przewidzenia, dlatego dopiero badania kontrolne weryfikują trafność podejmowanych wcześniej decyzji. W pracy przedstawiono istotne dla praktyki wnioski odnośnie aplikacji różnych środków terapeutycznych oraz ich skuteczności.
Metodyka. W kolejnych podrozdziałach pracy przedstawiono: chód i możliwości jego oceny, podejście do oceny chodu, chód dzieci z m.p.dz. i kategorie zaburzeń wzorców chodu tych dzieci, chód dzieci z m.p.dz. w kontekście wzorców postawno-lokomocyjnych, wykorzystanie wyników oceny chodu do planowania rehabilitacji oraz do oceny jej skuteczności. W analizie wykorzystano dane z literatury oraz doświadczenia własne.
Dyskusja i wnioski. Stwierdzono, że przedstawienie jednoznacznej i uniwersalnej „recepty” dotyczącej bezpośredniego przełożenia wyników oceny chodu na program postępowania leczniczego wszystkich dzieci z m.p.dz. jest nie tylko trudne, ale i bezcelowe. Wynika to nie tylko z typowego dla tych przypadków zróżnicowania obrazu klinicznego, ale również z indywidualnych możliwości kompensacyjnych każdego dziecka, a także z jakości wytworzonych wcześniej i utrwalonych wzorców ruchowych. Dobierając środki (np. BTXA, gipsy hamujące, czy zabieg operacyjny lub przedmiot ortopedyczny, a także konkretne ćwiczenia o charakterze hamującym bądź torującym) zawsze trzeba dokonać bilansu „zysków i strat”. Postępy usprawniania pojedynczych dzieci z m.p.dz. są trudne do przewidzenia, dlatego dopiero badania kontrolne weryfikują trafność podejmowanych wcześniej decyzji. W pracy przedstawiono istotne dla praktyki wnioski odnośnie aplikacji różnych środków terapeutycznych oraz ich skuteczności.