Strona Główna
Wstecz
Artykuł
Rehabilitacja Medyczna - kwartalnik
Tom 13 rok 2009, Wydanie numer 4
Usprawnianie psychoruchowe dzieci metodą Procus i Block
Psychomotor rehabilitation of children by the Procus and Block method
1 Klinika Patologii i Intensywnej Terapii Noworodka, Instytut Matki i Dziecka, Warszawa
2 Zakład Epidemiologii, Instytut Matki i Dziecka, Warszawa
zaburzenia neuropsychologiczne, minimalna dysfunkcja mózgu, dysharmonia rozwojowa, ćwiczenia ruchowe
Usprawnianie psychoruchowe metoda Procus i Block jest propozycją postępowania z dziećmi wykazującymi łagodne zaburzenia neuropsychologiczne określane jakominimalna dysfunkcja mózgu lub jakodysharmonia rozwojowa. Metodę opracowano w oparciu o znajomość neurofizjologicznych procesów rozwojowych mózgu w okresie prenatalnym i w dzieciństwie, uwzględniając zarówno genetyczne jak i środowiskowe uwarunkowania dojrzewania systemu nerwowego oraz zjawiska integracji i plastyczności mózgu. Przedstawiony został sposób diagnozowania dysharmonii rozwojowej wskazujący bezpośrednio na problemy wymagające interwencji. Terapia wg Proces i Block mieści się w nurcie terapii integracyjnych, w których na bazie ćwiczeń ruchowych stymuluje się rozwój wielu funkcji ośrodkowego układu nerwowego, zwłaszcza w zakresie wzajemnego ich sprzężenia i integrowania. Celem i efektem terapii jest konstrukcja i aktywizacja sieci neuronalnych, które odpowiadają za mózgowe procesy integracyjne. W metodzie Procus i Block zakłada się, że przez uświadamianie i osiąganie ruchu docelowego, dziecko dochodzi stopniowo do kontrolowania procesów psychologicznych, panowania nad sobą, co prowadzi do polepszenia procesów poznawczych: rozumowania, mowy, pamięci. Stopniowo poprawia się integracja systemu nerwowego jako całości. Terapia jest organizowana w grupach i jest wyraźnie ograniczona w czasie, który umożliwia dokonanie oceny skuteczności postępowania. Powtarzanie tego samego planu ćwiczeń służy uczeniu się struktury w czasie i antycypacji zdarzeń, zmniejszeniu lęku, agresywności i nadpobudliwości psychoruchowej, lepszego kontrolowania emocji i sytuacji stresogennych. W terapii stawia się dziecku tylko takie zadania, które są w zasięgu jego możliwości i równocześnie pomaga się mu w uświadomieniu sobie granic zachowań.