Strona Główna
Wstecz
Artykuł
Rehabilitacja Medyczna - kwartalnik
Tom 13 rok 2009, Wydanie numer 4
Propozycja metody oceny zespołu kanału nadgarstka z wykorzystaniem elektromiografii powierzchniowej – badanie pilotażowe
A proposal for the application of the Carpal Tunnel Syndrome evaluation method using surface electromyography: A pilot study
Łukasz Oleksy 1,2, Anna Mika 3, Marek Pieniążek 4,5,6, Anna Marchewka 3
3 Katedra Rehabilitacji Klinicznej, AWF w Krakowie
4 Katedra Fizjoterapii, AWF w Krakowie
5 Małopolskie Centrum Rehabilitacji Ręki, WSS im L. Rydygiera w Krakowie
6 Gabinet Rehabilitacji Ręki, Kraków
elektromiografia powierzchniowa, test sekwencyjny, test zmęczenia, zespół kanału nadgarstka, uraz, przeciążenie, RSI
Wstęp: Zespół kanału nadgarstka (CTS) jako najczęstsza postać neuropatii uciskowej kończyny górnej, pomimo licznych objawów jest trudny w diagnostyce, szczególnie w początkowym okresie choroby, gdy uszkodzenie nerwu jest niewielkie i trudno jest jednoznacznie stwierdzić charakterystyczne objawy ubytkowe.
Cel pracy: Ocena aktywności bioelektrycznej wybranych mięśni będąca podstawą do opracowania wstępnych wytycznych diagnostyki różnicowej zespołu kanału nadgarstka z wykorzystaniem sEMG.
Materiał i metoda: Przebadano 30 pacjentów ze zdiagnozowanym zespołem kanału nadgarstka, u których dokonano chirurgicznego uwolnienia nerwu pośrodkowego w kanale nadgarstka oraz 15 osób zdrowych. Ocenę sEMG mięśni przykręgosłupowych w odcinku szyjnym, mięśni mostkowo-obojczykowo-sutkowych, zginaczy promieniowych nadgarstka oraz prostowników promieniowych długich nadgarstka przeprowadzono w sekwencji testów funkcjonalnych dla odcinka szyjnego kręgosłupa, oraz podczas testu zmęczenia dla zginaczy promieniowych nadgarstka i prostowników promieniowych długich nadgarstka.
Wyniki: W teście sekwencyjnym dla odcinka szyjnego kręgosłupa w grupie osób zdrowych zaobserwowano prawidłowy, asymetryczny wzorzec aktywności podczas rotacji i zgięcia bocznego, zarówno w obrębie mięśni mostkowo-obojczykowo-sutkowych jak i przykręgosłupowych w odcinku szyjnym. Natomiast u pacjentów z CTS mięśnie mostkowo-obojczykowo-sutkowe wykazywały podobną aktywność bioelektryczną po obu stronach, zarówno podczas ruchów rotacji jak i podczas zgięć bocznych, a różnica pomiędzy prawym i lewym mięśniem w danym ruchu nie była istotna statystycznie (p>0,05). W obrębie mięśni przykręgosłupowych nie zaobserwowano statystycznie istotnej różnicy w aktywności po prawej i lewej stronie podczas rotacji. Natomiast podczas zgięć bocznych różnica była istotna statystycznie, lecz mniejsza niż u osób zdrowych. U pacjentów z CTS obserwowano po zmęczeniu statystycznie istotnie zwiększoną aktywność spoczynkową prostowników promieniowych długich nadgarstka i statystycznie istotnie zmniejszoną aktywność tych mięśni u osób zdrowych.
Wnioski: Pomimo, iż za pomocą sEMG nie jesteśmy w stanie jednoznacznie zdiagnozować zespołu kanału nadgarstka, jednakże obserwowana po zmęczeniu u pacjentów z CTS zwiększona aktywność spoczynkowa prostowników promieniowych nadgarstka i zmniejszona aktywność tych mięśni u osób zdrowych pozwala przypuszczać, że ocena zmęczenia mięśni za pomocą sEMG jest właściwą metodą diagnostyczną zaburzeń ich aktywności bioelektrycznej.