Strona Główna
Wstecz
Rehabilitacja Medyczna jest publikowana pod patronatem Komitetu Rehabilitacji, Kultury Fizycznej i Integracji Społecznej, Polskiej Akademii Nauk
Artykuł
Rehabilitacja Medyczna - kwartalnik
Tom 13 rok 2009, Wydanie numer 2
Zaburzenia psychiczne po urazach czaszkowo-mózgowych - wybrane problemy rehabilitacji i orzecznictwa
Autorzy: Tomasz Zyss
Rehabilitacja Medyczna 2009; 13(2): 32-39
Zaburzenia psychiczne po urazach czaszkowo-mózgowych - wybrane problemy rehabilitacji i orzecznictwa
Psychiatric disturbances after head-brain injury - selected problems of rehabilitation and disability benefit rulings
Klinika Psychiatrii Dorosłych, Szpital Uniwersytecki w Krakowie
Słowa kluczowe
urazy czaszkowo-mózgowe, zaburzenia psychiczne, zejście
Urazy czaszkowo-mózgowe są skomplikowanym i wielowymiarowym zagadnieniem obejmującym ostrą i przewlekłą terapię oraz różnorodne aspekty rehabilitacyjne. Prowadzenie pacjenta po urazie czaszkowo-mózgowym wymaga współdziałania lekarzy różnych specjalności, psychologów, rehabilitantów i innych. Końcowy stan pacjenta zależy od wielu czynników, z których jedne sprzyjają, a inne utrudniają proces rehabilitacji. Wiedza o tych czynnikach pozwala na optymalizację całego procesu dochodzenia przez pacjenta do zdrowia oraz na zapobieżenie niekorzystnym przebiegom. Praca omawia szereg aspektów neuro-psychiatrycznych urazów głowy - wiążących się szczególnie z diagnostyką oraz orzecznictwem. Każdy pacjent poddawany rehabilitacji wymaga weryfikacji rozpoznania - zwłaszcza pacjent „trudny” ze złożonymi dysfunkcjami, w tym neurogennymi. Niekiedy weryfikacji musi być poddany sam fakt przebycia urazu głowy lub jego pierwotne nasilenie. Brak urazu głowy lub łagodne uderzenie głowy zasadniczo nie może bowiem skutkować w przyszłości ciężkim zespołem psychoorganicznym. Omówione zostały niespójności diagnostyczne dotyczące wyników badań dodatkowych (badania psychologiczne, badania neuroobrazowe) u chorych w końcowym okresie leczeniai ich wpływu na orzecznictwo rentowe. Niekiedy rozległość zmian strukturalnych w obrębie tkanki nerwowej mózgu nie koresponduje z nasileniem zaburzeń klinicznych. Z badań psychologicznych większą rolę zdaje się odgrywać ocena ewentualnych deficytów intelektualnych, niż przykładowo potwierdzanie podłoża organicznego. Podkreślone zostało znaczenie motywacji pacjenta, która wpływa niekiedy pozytywnie na procesy rehabilitacji i zdrowienia, lub determinuje jedynie aktywności mające na celu uzyskanie np. świadczeń rentowych.