Strona Główna
Wstecz
Rehabilitacja Medyczna jest publikowana pod patronatem Komitetu Rehabilitacji, Kultury Fizycznej i Integracji Społecznej, Polskiej Akademii Nauk
Artykuł
Rehabilitacja Medyczna - kwartalnik
Tom 11 rok 2007, Wydanie numer 4
Testy prowokacyjne stosowane w diagnostyce zespołu cieśni nadgarstka
Autorzy: Filip Georgiew
Rehabilitacja Medyczna 2007; 11(4): 15-25
Testy prowokacyjne stosowane w diagnostyce zespołu cieśni nadgarstka
Provocative tests used in the diagnosis of carpal tunnel syndrome
Filip Georgiew
Instytut Ochrony Zdrowia PWSZ w Tarnowie
Zakład Rehabilitacji Leczniczej i Oddział Neurochirurgii Szpitala Wojewódzkiego im. Św. Łukasza w Tarnowie
Artykuł otrzymano 30.07.2007
Słowa kluczowe
zespół cieśni nadgarstka, diagnostyka, testy prowokacyjne, czułość, specyficzność
Streszczenie
Zespół cieśni nadgarstka (ZCN) jest najczęściej rozpoznawaną neuropatią uciskową kończyny górnej. Na skutek zmian w obrębie kanału nadgarstka nerw pośrodkowy wykazuje nadwrażliwość na działanie niektórych czynników zewnętrznych takich jak: wzrost ciśnienia w kanale nadgarstka, bezpośredni lub pośredni ucisk, niedotlenienie. Czynniki te są wykorzystane w testach prowokacyjnych. Celem niniejszej pracy jest dokonanie podziału, przedstawienie różnych modyfikacji oraz średnich wartości czułości i specyficzności testów prowokacyjnych powszechnie stosowanych w diagnostyce ZCN. ZCN powinien zostać potwierdzony klinicznie i chociaż badania elektrodiagnostyczne są traktowane jako standardowa metoda potwierdzająca obecność zespołu posiadają pewne ograniczenia. Diagnoza kliniczna musi być potwierdzona przez wartościowe testy prowokacyjne do których zaliczamy: provocative test, test Phalena + manualny test uciskowy Durkana, test Tinela, test Phalena i odwrócony test Phalena oraz manualny test uciskowy Durkana. W artykule wskazano testy, które ze względu na niskie wartości czułości i specyficzności lub niejasny sposób wykonania i interpretacji nie mają zastosowania w diagnostyce ZCN. Testy prowokacyjne są łatwiejsze w wykonaniu i bardziej dostępne niż badania elektrodiagnostyczne i dlatego traktowane są jak najodpowiedniejsze ambulatoryjne narzędzie diagnostyczne. Są one powszechnie wymagane do potwierdzenia diagnozy, monitorowania przebiegu i ustalenia etiologii choroby. Dla poprawy skuteczności testów prowokacyjnych powinny zostać ustalone jednoznaczne standardy dotyczące sposobu ich wykonania i interpretowania, a zastosowanie kilku z nich może zwiększać trafność diagnozy. Wykorzystanie historii choroby i badania klinicznego powinno być zasadniczą metodą wykorzystywaną w diagnostyce ZCN. Wykonanie badań elektrodiagnostycznych jest zbędne w wielu przypadkach. Połączenie wyników uzyskanych na podstawie diagramów, kwestionariuszy, stwierdzenie nieprawidłowego progu czucia i pozytywnych wyników testów prowokacyjnych jest narzędziem diagnostycznym o wysokiej wartości czułości i specyficzności.