Strona Główna
Wstecz
Artykuł
Rehabilitacja Medyczna - kwartalnik
Tom 5 rok 2001, Wydanie numer 3
Rehabilitacja Medyczna 2001; 5(3): 65-71
Trening wytrzymałościowy na cykloergometrze jako metoda modyfikacji profilu lipidowego u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca
Endurance training on cycloergometer as the method of modifying the lipid profile in patients with ischaemic heart disease
Sławomira Borowicz-Bieńkowska*, Izabela Przywarska+, Piotr Dylewicz+, Małgorzata Wilk+, Tadeusz Rychlewski*, Łucja Pilaczyńska-Szczęśniak*, Ewa Deskur-Śmielecka*
Instytut Rehabilitacji Akademii Wychowania Fizycznego im. E. Piaseckiego*, Oddział Rehabilitacji Kardiologicznej Szpitala Wojewódzkiego+ w Poznaniu
Słowa kluczowe
choroba niedokrwienna serca, profil lipidowy, trening rehabilitacyjny
Streszczenie
Celem badania było porównanie wpływu różnych form krótkotrwałego treningu wytrzymałościowego na gospodarkę lipidową pacjentów z chorobą niedokrwienną serca. Badana grupa liczyła 110 mężczyzn (60 po MI i 50 po CABG), w wieku od 33 do 68 lat. Trening był prowadzony na cykloergometrze 5 razy w tygodniu przez 3 tygodnie. Przed i po programie badano profil lipidowy krwi. Porównywano model treningu interwałowego i ciągłego. W następnym etapie analizowano efekt wydłużenia jednostki treningu ciągłego z 30 do 40 minut. U pacjentów z grupy treningu ciągłego stężenie cholesterolu całkowitego obniżyło się z 213,5 ±12,6 do 199,7 ±10,3 mg/dl (średnia ±SEM) (p<0,05), podczas gdy stężenia HDL podwyższyły się z 48,3 ±2,1 do 54,2 ±2,8 mg/dl (p<0,05). W grupie treningu interwałowego znamienny wzrost stężenia HDL z 38,9 ±1,6 do 43,3 ±2,1 mg/dl (p<0,01) był obserwowany tylko u osób z początkowo niskim jego poziomem. Wydłużenie jednostki treningu ciągłego było przyczyną korzystnych zmian stężeń LDL-cholesterolu z 121,4 ±7,9 do 105,1 ±7,7 mg/dl (p<0,01). Wnioski: 1. Rehabilitacja oparta o krótkoterminowy trening wytrzymałościowy korzystnie modyfikuje profil cholesterolowy. Dotyczy to zwłaszcza pacjentów z wyjściowo gorszymi jego wartościami. 2. Trening ciągły wydaje się być efektywniejszy niż interwałowy w odniesieniu do efektów metabolicznych. 3. Wydłużenie jednostki treningowej prowadzi do korzystniejszych zmian profilu lipidowego.