Strona Główna
Wstecz
Artykuł
Rehabilitacja Medyczna - kwartalnik
Tom 8 rok 2004, Wydanie numer 4
Rehabilitacja Medyczna 2004; 8(4): 21-28
Podstawy diagnostyki i reedukacji psychomotorycznej w pierwszym roku życia według Le Métayera
The basics of diagnosis and psychomotor reeducation in the first year of life according to the Le Métayer
Wojciech Kiebzak+#, Marta Lubowiecka#
Wojewódzki Specjalistyczny Szpital Dziecięcy w Kielcach+, Instytut Kształcenia Medycznego Akademii Świętokrzyskiej w Kielcach#
Słowa kluczowe
dziecko, rozwój psychoruchowy, diagnostyka, reedukacja, Le Métayer
Streszczenie
Pojęcie rozwój psychoruchowy rozumiemy jako proces postępujących zmian progresywnych, w których motoryka ściśle powiązana jest z psychiką i występują wzajemne zależności pomiędzy poszczególnymi sferami tego rozwoju. Obserwując motorykę wrodzoną, opisywaną przez Le Métayera jako Poziomy Ewolucji Motorycznej dostrzec można, że wrodzone zdolności psychomotoryczne pojawiają się w oczywisty sposób już od pierwszego poziomu, pozwalając na automatyczne osiągnięcie umiejętności stania i lokomocji. Występujące u dzieci zaburzenia często w miarę rozwoju ulegają wzmocnieniu. Dziecko z dużymi deficytami sprawności motorycznej, aby osiągnąć upragniony cel wzmacnia dominujące nieprawidłowe schematy. Badanie neuromotoryczne według Le Métayera ustala kliniczną listę konsekwencji, będących wynikiem uszkodzeń mózgu, opierając się za każdym razem na ustalonych normach motorycznych. Składa się z sześciu części, uwzględniając zewnętrzne warunki badania. Wcześnie postawiona, prawidłowa diagnoza umożliwia wczesne rozpoczęcie usprawniania, a co za tym idzie zapobiega utrwalaniu patologicznej motoryki, tworzeniu nieprawidłowych związków czasowych, a także szybkie uruchomienie mechanizmów kompensacji kierowanej. Według Le Métayera pod pojęciem usprawniania należy rozumieć specyficzne techniki, które pomagają dzieciom z zaburzeniami rozwoju psychomotorycznego, maksymalnie rozwinąć ich motorykę funkcjonalną, poprzez jak najlepsze wykorzystanie posiadanego potencjału psychomotorycznego. Do technik tych należą: stymulacja wrodzonych automatyzmów psychoruchowych (automatyzmy posturalne, antygrawitacyjne, lokomocji), uzyskanie prawidłowego utrzymywania głowy, stymulacja automatyzmów równowagi, nauka reakcji obronnych, spadochronowych, rozwijanie dobrowolnego globalnego i selektywnego sterowania ruchem.